Doneer en support de School of Human Design Podcast!

Ben jij geïnspireerd geraakt door onze podcast? En wil je graag dat we meer afleveringen maken?

Je gebruikt Internet Explorer. Deze website ondersteunt alleen moderne browsers. Gebruik alsjeblieft Chrome, Firefox, Safari of Edge.

In je potentieel stappen -jouw gift delen- dat zou toch makkelijk moeten zijn?

Het korte antwoord is: JA! Het is dat wat je bent. Het is je zijn. Daar hoef je niets voor te doen. Dat komt vanzelf. Maar waarom is het in praktijk dan zo moeilijk? Moeten we er voor ons gevoel zo hard voor werken? Ook dat antwoord is simpel: omdat we mens zijn… 

Voor onze ziel is onze gift de natuurlijke staat van zijn. Maar het leven heeft ons gaandeweg geleerd dat dat niet veilig is. Dat hetzelfde zijn en meedoen met de rest de betere optie is. In mijn geval is mijn purpose om met mijn woorden te transformeren, om verandering in gang te zetten, om ‘waarheid’ na te streven, om al het andere te ‘bevechten’. Als Manifestor -met een sterke transformatieve energie- is dit iets wat nogal intens kan zijn. Zo herinner ik mij een moment toen ik jonger was. Vriendinnen van mij vonden het -zoals de meeste meiden van die leeftijd- fijn om te roddelen. Ondanks dat het niet goed voelde, deed ik daar aan mee. Want als puber willen we niets liever dan erbij horen -en over anderen praten, dat verbindt nou eenmaal (Harari beschrijft in zijn boek Sapiens heel mooi hoe het niet alleen iets negatiefs is, maar ook een sociale functie heeft). 

Maar ik voelde wel dat ik dat alleen kon doen bij mensen waarvan ik had besloten dat het niet ‘mijn mensen’ waren. Dat ik ze niet mocht. En als dat zo was, dan ging ik ook niet met ze om. Dat voelde voor mij als iets vanzelfsprekends. Mijn vriendinnen dachten daar anders over. Zo werd er ook geroddeld over meiden van de groep die er op dat moment niet bij waren. Dat vond ik gek. Het gaf mij een onveilig gevoel. Het weten dat mijn vriendinnen dus ook achter mijn rug om over mij praatten als ik er niet was. Nooit stond ik op. Nooit zei ik iets. Altijd bewaarde ik de lieve vrede. Maar alles in mij zei dat dit niet klopte. Dat deelde ik uiteindelijk. Heel rustig. Heel liefdevol. Zonder oordeel. Puur mijn observatie. Hoe het voor mij voelde. Ik heb ze daarna nooit meer gezien…

En ergens voelde ik mij onoverwinnelijk: voor het eerst sprak ik mijn waarheid. Mijn ziel maakte een sprong van blijdschap. Het gaf een boost van zelfvertrouwen. En ik voelde, tot in het diepst van mijn ziel: zo’n vriendschap wil ik niet, I’m better off without. En dus is dat wat ik mijzelf wijs maakte. Ik bleef stoer, bleef sterk. Niet beseffende dat het mij tegelijkertijd -op een andere laag- ook diep raakte. Door een groep -in dit geval door al mijn ‘vriendinnen’- in de steek gelaten worden, triggert onze diepste angst: de angst om er niet bij te horen, om verstoten te worden. 

Het is het meest onveilige wat er is. Simpelweg omdat we sociale wezens zijn. Omdat we vroeger niet konden overleven zonder de groep, de kudde. Iets wat nog steeds in ons DNA zit. En die onveiligheid? Die slaat zich op in je lichaam. Mens zijn betekent een lichaam hebben, een ego hebben, een mind hebben. En daar is niets mis mee. Het is alleen belangrijk om te beseffen wat de functie hiervan is. 

Jouw ego heeft namelijk één taak: het is hier om jou te beschermen, om jou veilig te houden. Waar onze ziel altijd meer wil (meer van onszelf, meer leven, meer groei, meer liefde), wil ons ego vooral dat alles bij het oude blijft. Want dat is vertrouwd, dat kennen we, dat is veilig. En zo leerde het leven mij dat het spreken van mijn waarheid niet veilig is. Dat het beter was om mij stil te houden, zodat ik er wel bij hoorde, zodat ik wel onderdeel kon zijn, zodat ik wel geliefd werd… 

Juist datgene wat ons het meest definieert, waarin we het meest uitblinken, is tegelijkertijd ook hetgeen wat het verst af staat van de mensen om ons heen. Het is wat ons uniek maakt. Het is onze gift. Maar omdat we zo zijn geprogrammeerd dat we graag hetzelfde willen zijn, omdat het onze overlevingskansen vergroot, is dat ook precies hetgeen wat we het liefst verborgen houden.

Human Design helpt je herinneren. Niet eenmalig. Maar elke keer opnieuw. Zodat jij jouw systeem -jouw lichaam- kunt leren dat het veilig is. Stapje voor stapje. Want als je lichaam ontspant -als je lichaam in veiligheid is- dan hoef je niets meer te doen. Niets meer te weten. Dan is jouw gift jouw natuurlijke staat van ZIJN. 

Op de hoogte blijven van nieuwe
producten en ander leuk nieuws?